Podstawowe formy turystyki rowerowej

Podczas doboru i zakupy roweru należy kierować się komfortem jego użytkowania, przeznaczeniem, parametrami technicznymi i serwisem.

Pierwszym kryterium wyboru roweru jest jego przeznaczenie – czy będzie to rower do jazdy po drogach asfaltowych czy po terenach leśnych i górzystych z wyboistymi ścieżkami. Następnie dobierana jest rama, jej rozmiar i materiał z jakiego jest wykonywana. Wielkość ramy określa długość rury podsiodłowej. Producenci podają jej długość w calach lub milimetrach oraz w symbolach:

• S small – mały ,

• M medium- średni,

• L large – duży.

Ostatecznie należy mierzyć indywidualnie ramę. Wykonuje się to, stojąc w obuwiu o płaskiej podeszwie – rama musi znajdować się pomiędzy nogami. Idealna rama to taka, gdy górna rura ramy oddalona jest od krocza ok. 12 cm. W przypadku roweru szosowego będzie to ok. 7 cm. Drugim czynnikiem jest długość górnej rury. Użytkownik powinien dosięgać kierownicy oraz nie zawadzać o nią podczas skrętu. Ważny jest również kąt rury steru. Im jest większy, tym rower jest bardziej zwrotny i trudniejszy do opanowania. Kąt ten waha się pomiędzy 68 a 74°. Istotna jest również długość tylnych widełek, od których zależy przyczepność koła.

W czasie jazdy na rowerzystę działają siły zewnętrzne, które w znaczący sposób wpływają na jakość i komfort jazdy. Największe oddziaływanie ma opór powietrza, który przy prędkości np. 30km/h stanowi około 80% całkowitych oporów jazdy. Wpływa więc nie tyle na prędkość jazdy co na zwiększenie wydatku energetycznego.

W celu zmniejszenia oporu powietrza i zmniejszenia zużycia energii w czasie jazdy, stosuje się szyki kolarskie. Jednak należy pamiętać, że tylko jeden z szyków jest w Polsce dopuszczony przez

prawo o ruchu drogowym – DzU z dnia 19 sierpnia 1997 r. art.33, ust.3 p.1 „Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu”.

Aby zmniejszyć zużycie energii, podczas grupowej wycieczki rowerowej, należy wykorzystać ciąg strumienia powietrza ciągnący się za osobą prowadzącą szyk. Jazda w tak zwanym tunelu aerodynamicznym wymaga umiejętności nabytych w czasie wcześniejszej jazdy rowerem oraz koncentracji. Instruktor turystyki musi przypominać uczestnikom, że bezpieczeństwo grupy, zależy od każdego członka peletonu oraz wzajemnego zaufania.

Prawidłowa organizacja rajdu rowerowego wymaga od instruktora ustalenia sposobu wykonywania poszczególnych manewrów, określania rodzaju szyku w jakim będą one wykonywane.

Stosuje się następujące szyki:

= kierunek jazdy

Podczas doboru i zakupy roweru należy kierować się komfortem jego użytkowania, przeznaczeniem, parametrami technicznymi i serwisem.

Pierwszym kryterium wyboru roweru jest jego przeznaczenie – czy będzie to rower do jazdy po drogach asfaltowych czy po terenach leśnych i górzystych z wyboistymi ścieżkami. Następnie dobierana jest rama, jej rozmiar i materiał z jakiego jest wykonywana. Wielkość ramy określa długość rury podsiodłowej. Producenci podają jej długość w calach lub milimetrach oraz w symbolach:

• S small – mały ,

• M medium- średni,

• L large – duży.

Ostatecznie należy mierzyć indywidualnie ramę. Wykonuje się to, stojąc w obuwiu o płaskiej podeszwie – rama musi znajdować się pomiędzy nogami. Idealna rama to taka, gdy górna rura ramy oddalona jest od krocza ok. 12 cm. W przypadku roweru szosowego będzie to ok. 7 cm. Drugim czynnikiem jest długość górnej rury. Użytkownik powinien dosięgać kierownicy oraz nie zawadzać o nią podczas skrętu. Ważny jest również kąt rury steru. Im jest większy, tym rower jest bardziej zwrotny i trudniejszy do opanowania. Kąt ten waha się pomiędzy 68 a 74°. Istotna jest również długość tylnych widełek, od których zależy przyczepność koła.

W czasie jazdy na rowerzystę działają siły zewnętrzne, które w znaczący sposób wpływają na jakość i komfort jazdy. Największe oddziaływanie ma opór powietrza, który przy prędkości np. 30km/h stanowi około 80% całkowitych oporów jazdy. Wpływa więc nie tyle na prędkość jazdy co na zwiększenie wydatku energetycznego.

W celu zmniejszenia oporu powietrza i zmniejszenia zużycia energii w czasie jazdy, stosuje się szyki kolarskie. Jednak należy pamiętać, że tylko jeden z szyków jest w Polsce dopuszczony przez prawo o ruchu drogowym – DzU z dnia 19 sierpnia 1997 r. art.33, ust.3 p.1 „Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu”.

Aby zmniejszyć zużycie energii, podczas grupowej wycieczki rowerowej, należy wykorzystać ciąg strumienia powietrza ciągnący się za osobą prowadzącą szyk. Jazda w tak zwanym tunelu aerodynamicznym wymaga umiejętności nabytych w czasie wcześniejszej jazdy rowerem oraz koncentracji. Instruktor turystyki musi przypominać uczestnikom, że bezpieczeństwo grupy, zależy od każdego członka peletonu oraz wzajemnego zaufania.

Prawidłowa organizacja rajdu rowerowego wymaga od instruktora ustalenia sposobu wykonywania poszczególnych manewrów, określania rodzaju szyku w jakim będą one wykonywane.

Stosuje się następujące szyki:

W rzędzie

Zawodnicy jadą w linii jeden za drugim. Im lepiej technicznie wyszkoleni zawodnicy, tym odstęp pomiędzy kołem tylnym zawodnika prowadzącego a przednim zawodnika jadącego za nim – mniejszy.

Jest to jedyny szyk zgodny z przepisami ruchu drogowego.

W dwurzędzie (kolumna dwójkowa)

Zawodnicy jadą dwójkami obok siebie, para za parą, jadąc po linii prostej. Im lepiej technicznie wyszkoleni zawodnicy, tym odstępy między jadącymi w dójkach partnerami, jak i zawodnikami prowadzącymi i jadącymi za nimi są mniejsze.

Jazda rojem (grupą)

Jest to szyk luźny, bez określonego miejsca jazdy zawodnika, zbliżony do stosowanego w czasie wyścigów szosowych.

Wachlarz pojedynczy

Zawodnicy formują wachlarz w zależności od kierunku wiatru w lewo lub w prawo, wykorzystując przestrzeń zmniejszonego oporu wiatru tzw. „jazda na kole”.

Wachlarz podwójny

Zawodnicy jadą w dwóch ściśle połączonych ze sobą wachlarzach uformowanych w zależności od kierunku wiejącego wiatru.

W szyku rozstawnym

W celu zwiększenia obciążenia i efektów treningowych szyki te są stosowane w formie rozstawnej z zastosowaniem większych odstępów nie dających możliwości korzystania z przestrzeni zmniejszonego oporu wiatru.

Gry doskonalące umiejętności jazdy rowerem

W doskonaleniu techniki jazdy rowerem, instruktor korzysta również z form zabawowych, gier i wyścigów. Umożliwiają one w sposób interesujący, ciekawy i łatwy opanowanie technik niezbędnych do podróżowania rowerem.

„Cień”

Zawodnicy dobrani w pary jeżdżą na rowerach po boisku. Osoba jadąca z przodu, wykonuje elementy jazdy technicznej takie jak:

• jazda po łuku

• jazda ze staniem na pedałach

• stanie na rowerze

• hamowanie

Zawodnik jadąc za prowadzącym w odległości 3-4 metrów, stara się wykonać te same czynności. Na sygnał instruktora następuje zmiana ról.

Uczestników tej zabawy instruktor dobiera według posiadanych umiejętności technicznych, może on również narzucić wykonanie określonych elementów techniki jazdy.

„Jazda w tunelu”

Uczestnicy zabawy jadą w kolumnie dwójkowej (po boisku sportowym). Trzymają się za ręce uniesione w górze. Na sygnał instruktora uczestnicy z końca kolumny zaczynają pojedynczo wjeżdżać do tunelu, przejeżdżają pod rękami kolegów, a po ich wyprzedzeniu zajmują miejsce w dwójkach na początku kolumny. Zabawa trwa do chwili, aż ostatni rowerzyści przejadą przez tunel.

Zabawa ta wymusza na rowerzystach jazdę po linii prostej oraz przygotowuje ich do jazdy w peletonie. Odległość między rzędami, wysokość trzymanych rąk oraz szybkość jazdy zawodników tworzących tunel zależy od ich zaawansowania technicznego.

„Minuta”

Uczestnicy jeżdżą po boisku w dowolny sposób. Na sygnał rozpoczynają jazdę na czas, bez spoglądania na zegarek. Zadaniem rowerzystów jest jazda przez jedną minutę, zatrzymanie się i stanie na baczność. Wygrywa ta osoba, która wykona to zadanie najdokładniej.